ต้นโพธิ์สยอง

ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 14 ปีก่อน เรื่อง ต้นโพธิ์สยอง ในเวลานั้นฉันอายุประมาณ 8-9 ปี บ้านของฉันอยู่ในพื้นที่ชนบทที่มีกระแสไฟฟ้า สำหรับบ้านของฉันมันเปิดและปิด

คืนหนึ่งฉันและพวกเด็ก ๆ ในละแวกนั้นมาเล่นตำรวจเพื่อจับผู้ร้าย ในสมัยนั้นยังไม่มีการใช้โทรศัพท์มือถือหรือคอมพิวเตอร์ในปัจจุบัน ดังนั้นเราจึงมักจะรวมกลุ่มเพื่อเล่น บนถนนในหมู่บ้านส่วนใหญ่เล่นไล่ล่าและจับอะไรบางอย่าง

ฉันคิดว่ามันคงจะสนุกถ้าเทียบกับตอนนี้ เพราะเหมือนเราไม่ปิดเมื่อก่อนทุกวันนี้ทุกคนดูที่หน้าจอเท่านั้น เอาล่ะประเด็นต่าง ๆ มากมาย คืนหนึ่งคืนปกติ

เพื่อนของฉันและฉันอยู่ด้วยกันเพื่อเล่นตำรวจเพื่อจับตัวอาชญากร ฝั่งของฉันเล่นวายร้าย อีกกลุ่มเล่นเป็นตำรวจ เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อฝั่งของฉันถูกจับ เหลือเพียงฉันเท่านั้น ฉันถูกไล่ล่าจนวิ่งหนี

จากนั้นฉันก็วิ่งออกไปข้างนอกหมู่บ้านโดยปกตินอกหมู่บ้านมีวิธีส่องทางแต่คืนนั้นมันมืดมากและมีต้นโพธิ์ใหญ่อยู่ท้ายซอย เมื่อฉันวิ่งไปที่ด้านหน้าของต้นโพธิ์ฉันจำอะไรไม่ได้อีกแล้ว

ตระหนักอีกครั้งร้องไห้เช่นกัน เพื่อนสิบคนถูกจับฉันและในเวลานั้น
ฉันเห็นใบหน้าของเพื่อนแต่ละคน ดูเหมือนจะกลัวฉันไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
และผู้ใหญ่บอกให้ฉันดื่มน้ำปริมาณมากจากนั้นกลับบ้าน

แต่ฉันไม่กลับไปดูหนังที่บ้านอันสูงส่งเพราะหมู่บ้านของฉันค่อนข้างยากจน ดูทีวีไม่มาก ดังนั้นอยากไปกลุ่มกันเพื่อไปดูหนังที่บ้าน แต่คืนนั้นก็แตกต่างกันแม้ว่าเราจะสนิทกันทุกวัน แต่คืนนั้นทุกคนก็กลัวฉัน

ดังนั้นฉันกลับบ้านแล้วนอนหลับ เช้าวันรุ่งขึ้นฉันถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของฉัน และเพื่อนก็บอกว่าเมื่อฉันวิ่งไปที่ด้านหน้าของต้นโพธิ์ฉันเปลี่ยนลุค ดวงตาของฉันแดงก่ำ ผมยาวเล็บยาวและไล่หลังจากไปกัดเพื่อนของฉันที่วิ่งตามทุกคนกลัว

ในที่สุดต้องให้ผู้อาวุโสที่ฉันบล็อกหลายสิบคน แต่ล็อคของฉันไม่ได้ในเวลานั้น
ฉันตัวเล็กกว่าเพื่อน ครั้งแรกไม่ได้เลย ลองอีกครั้ง. ครั้งที่สองคราวนี้ฉันสงบลงเล็กน้อย แต่ยังคงดิ้นรนและเป็นหนึ่งในเพื่อนของฉันดังนั้นไปรับขวดโค้กพลาสติกเพื่อตีหัวด้วยสามครั้ง

ฉันร้องไห้ออกมาและเพื่อนของฉันถามฉันว่าทำไมมันถึงวิ่งแบบนั้น ฉันตอบว่าเพราะสมาชิกในทีมเรียกเพื่อขอความช่วยเหลือรวมถึงมีคนไล่ล่า !! แต่เพื่อนของฉันบอกฉันว่าคืนนั้นไม่มีใครร้องเลยช่วย แต่โทรไปกลับเท่านั้น
เพราะมันจะเปิดตาใหม่เพราะผู้คนจำนวนมากจะเริ่มเล่นเกมใหม่ทันทีที่ฉันได้ยินเรื่องนั้น ฉันพูดไม่ออกและไม่สามารถพูดอะไรได้เลย หลังจากเหตุการณ์คืนนั้นฉันมักจะได้ยินเสียงของคนอื่นแม้ว่าพวกเขาอาจไม่อยู่

ต้นโพธิ์สยอง

ต้นโพธิ์สยอง

Going back about 14 years ago, about Pho Horror at that time, I was about 8-9 years old. My house is in a rural area with electricity. For my house it is open and closed.

One night, I and the children in the neighborhood came to play in the police to catch the culprit. In those days, no mobile phones or computers were used today. Therefore we tend to combine groups to play. On most village streets, chase and catch something.

I think it would be fun compared to now. Because like we didn’t turn it off in the past. Nowadays everyone only looks at the screen Okay, many issues. One night, normal night.

My friends and I are together to play the police to catch criminals. My side plays villain. The other group plays as a police officer. The story happened when my side was arrested. Only me I was chased until running away.

Then I ran outside the village. Normally, there was a way to look outside the village but that night was very dark and there was a big bodhi tree at the end of the alley. When I ran to the front of the Bodhi tree, I couldn’t remember anything anymore.

สามารถติดตามเรื่องราวเพิ่มเติม ได้ที่นี่

ขอบคุณแหล่งที่มาและสาระจาก : Google

ใส่ความเห็น