รถเมล์สาย 147

เรื่องเล่า รถเมล์สาย 147 สมัยที่เรายังเรียนอยู่นั้นเรามีเพื่อนคนหนึ่งที่สนิทกันมาก เพื่อน เราชื่อยุ้ย ตอนนั้นเลิกเรียนเราทั้ง สองคนก็พากันกลับบ้านขึ้นรถเมล์ไปเดอะมอล์บางแค เรากับยุ้ยก็เลือกที่นั่งตรงเครื่องหน้ารถที่เป็นม้านั่งยาวซึ่งที่ตรงนั้นจะตรงข้ามกับคนขับรถเมล์

รถเมล์สาย 147

พอสักพักรถเมล์ก็แล่นออกตามปกติ คนเก็บค่าโดยสารก็มาเก็บค่าโดยสาร และเรากับยุ้ยก็จ่ายต่างคนต่างจ่าย จังหวะที่นั่งอยู่บนรถเราก็คุยกันปกติ เพราะเวลาจากโรงเรียนกลับบ้านนั้นไกลพอสมควร

แต่ พอเราหันไปพี่ คนที่เรียกเก็บตังค่าโดยสารกลับ ไม่ยอมไปไหนยืนเท่าเอว และเขย่ากะบอกเก็บเหรียญ เรากับเพื่อนก็เลยยื้นตั๋วมาโชว์ คนเก็บตังเหมือนไม่พอใจจะเอาเรื่องบอกว่า เพื่อนน้องอีกคน (แล้วก็ทำท่าชี้ไปตรงข้างๆเบาะที่ว่าง) เพื่อนน้องอะไม่จ่ายเงินสักทีนะจะเบี้ยวทำเป็นไม่รู้ใช่มั้ย

เรากับเพื่อนตกใจและกลัวมาก ถึงกับหน้าสีตกเลยก็ว่าได้ เราเลยพูดไปว่า หนูมากัน 2 คนจริงๆนะคะ เถียงกันอยู่สักพักใหญ่ จนพี่คนขับรถเขาตะหวาดคนเก็บตังว่าเขามากันสองคนเองตาฟาดรึเปล่า

คนถือกระบอกเก็บตังยืนยันคำเดิมว่า พี่เห็นจริงๆ ผู้หญิงตัวเล็ก ผมยาวประมาณบ่า ข้างน้องอะยุ้ยมันก็ตกใจมาก

แล้วบอกว่า หนูมากันแค่ 2 คนเอง อย่าพูดแบบนี้เลยกลัวนะคะ หลังจากนั้นคนเก็บตังก็ไม่เดินมาเก็บตังด้านหน้าเลย แต่ที่หน้าตกใจคือ ที่ตรงนั้นก็ว่างแต่กลับไม่มีคนเดินมานั่งเลยทั้งๆที่คนก็แน่นคนก็เยอะแต่กลับยืนห้อยโหนจับราวกันหมด ไม่ยอมมานั่ง 2 ที่นี่ตลอดจนถึงจุดหมายปลายทางเลย

สามารถติดตามเรื่องราวเพิ่มเติม ได้ที่นี่

ขอบคุณแหล่งที่มาและสาระจาก : Google